”Człowiek jest cywilizowany na tyle , na ile potrafi zrozumieć kota.”

Jean Coeteau

Jeszcze do niedawna rasa prawie zupełnie nieznana, ukryta jak wszystko w Rosji Sowieckiej za żelazna kurtyną. Wraz z otwarciem Rosyjskich granic dotarła do zachodniej Europy nieznana rasa, Piękny kot syberyjski ze wszystkimi swoimi odmianami barwnymi. Ponieważ ze względów społecznych i ekonomicznych na obszarze obecnej Rosji nie do pomyślenia była systematyczna hodowla i selekcja, kot syberyjski był pozostawionym samej naturze, półdługowłosym kotem wiejskim o zachowaniach typowych dla kotów pierwotnych. Kot syberyjski swoim fenotypem przypomina koty leśne , rasy maine coon i norweskiego kota leśnego.

    W celu odróżnienia od tych ostatnich przy ostatecznym ustalaniu nazwy tej rasy w 1991 r.    skreślono uzupełniające określenie „leśny”. Ten wesoły, pogodny i przyjazny, ale w głębi    ducha nadal trochę dziki kot uznany przez FIFe został dopiero w 1998 roku. W Polsce z    roku na rok staje się coraz bardziej popularny dzięki miłemu usposobieniu i niewątpliwej    urodzie.Kot syberyjski to kot średniej wielkości, półdługowłosy, mocnej budowy ciała.    Waży od 3 do 4,5 kg, chociaż waga kocurów przekracza nieraz nawet 6 kg. Dojrzałość    fizyczną osiągają w wieku 3 lat. Tułów ma nieco wydłużony, muskularny, o mocnym karku i    szerokiej klatce piersiowej. Kończyny średniej długości, przednie nieco krótsze od tylnych.    Ogon długi i gruby, bogato owłosiony, na końcu zaokrąglony. Głowa proporcjonalna, nieco    wydłużona, w kształcie trójkąta, ale o zaokrąglonej linii podbródka. Czoło wypukłe, policzki    wydatne. Oczy dość duże, owalne, osadzone szeroko i lekko ukośnie, jednolitej barwy    (zielone, bursztynowe lub ciemnoniebieskie). Uszy średniej wielkości, szeroko    rozstawione, lekko pochylone ku przodowi. Wewnątrz charakterystyczne pędzelki włosów.

Nos długi, lekko wypukły, ale bez zagłębienia u nasady. Futro typowe dla kotów leśnych. Podszycie gęste, miękkie, włosy okrywowe mocne i gładko przylegające do ciała. Na szyi kołnierz, na tylnych kończynach portki, ogon silnie owłosiony. Krótsze włosy na barkach i karku, dłuższe i gęściejsze na brzuchu i grzbiecie. Zimą szata znacznie bardziej okazała, niż latem. Barwy kota syberyjskiego są podobne do barw norweskiego kota leśnego i do kota maine coon. Spotyka się koty z dzikim umaszczeniem agouti, a więc wszystkie odmiany tabby we wszystkich podstawowych kolorach: czarnym, niebieskim, rudym, kremowym, szylkretowym i srebrzystym. Syberyjczyki są kotami bardzo żywymi, obdarzonymi dużym temperamentem, wesołymi i uczuciowymi. Przywiązują się do opiekuna i potrafią okazywać uczucia. Z natury przyjacielskie i delikatne, nie przejawiają skłonności do agresji, nie wykazują zapędów niszczycielskich. Odznaczają się inteligencją, łatwo nawiązują kontakty z ludźmi. Szybko uczą się czystości. Lubią dzieci, są w stosunku do nich bardzo cierpliwe i dzielnie wytrzymują dziecięce zabawy. Lubią towarzystwo innych kotów, ale tolerują też psy. Mogą mieszkać w mieszkaniach, ale chętnie korzystają z ogrodu czy choćby niewielkiego wybiegu. Lubią wspinać się, na swoje legowiska często wybierają miejsca na szafach i półkach.

Zdjęcie nr.1 Orion Xerxes z hodowli Stawy Półmroku*PL nr.4 Bronislav Crown of Siberia z hodowli Amavi*PL